حالتون خوبه؟ ولی من اصلا خوب نیستم. خیلی احساس تنهایی میکنم. نمی خوام شکایت کنم ولی احساس میکنم خداجونم من دوست نداره. مگه خداخودش نگفته که اگر بنده من دعا کنه و چیزی از من بخواد اجابت می کنم. پس چرا دعاهای من اجابت نمیشه؟

باید توجه داشته باشیم که؛ برای مؤمن این دنیا اصلا جای رسیدن به خواسته های شخصی نیست. و فلسفه وجودی این دنیا، برای به کمال رساندن انسان است. حال اگر آرزو و خواست ما در مخالفت با این هدف بود ، مهربانی خداوند این است که خواسته ما را به ما ندهد. و توجه و مهربانی، فقط دادن خواسته ها نیست، گاهی ندادن است. چنانکه اگر فرزندِ کسی زهری را با تصور این که شربت است ؛با اصرار فراوان از او بخواهد، آیا زمانی این پدر یا مادر مهربان هستند که آنرا به فرزندشان بدهند یا مهربانی شان این است که او را از آن خواسته دور سازند؟
شاید شما بگویید که خواسته ی من چیز خوبی بوده و به مصلحت من بوده و خدا نداده. ولی باید توجه کرد که علم انسان محدود است و از تمام زوایای وجودی خود و نیز از آینده خود آگاهی ندارد و نمی تواند چیزی که حقیقتا به نفع اش است تشخیص دهد. خداوند حکیم در معجزه ی آسمانی خود می فرماید:
« ... عَسى‏ أَنْ تَکْرَهُوا شَیْئاً وَ هُوَ خَیْرٌ لَکُمْ وَ عَسى‏ أَنْ تُحِبُّوا شَیْئاً وَ هُوَ شَرٌّ لَکُمْ وَ اللَّهُ یَعْلَمُ وَ أَنْتُمْ لا تَعْلَمُون‏ ـــــ چه بسا چیزى را خوش نداشته باشید، حال آن که خیرِ شما در آن است ؛ یا چیزى را دوست داشته باشید ، حال آنکه شرِّ شما در آن است ؛ در حالی که خدا مى‏داند و شما نمى‏دانید. » (البقرة:216)
اما اگر دعایی مستجاب نشد به این معنی نیست که خداوند اعتنایی به بنده اش نکرده. در روایات آمده : خداوند به بنده اش مشتاق تر از بنده به خداست. و وقتی بنده ای خدا را می خواند ؛ قبل از او ، خداوند او را خوانده و دعوت کرده که توانسته دعا کند و با خدا مناجات نماید. بعد از دعای بنده هم حتما خداوند به او جواب می دهد و اجابتش می کند. استدلالات فلسفی نیز این را ثابت می کند. و ثابت می کند که امکان ندارد بنده خدا را بخواند و دعا کند با اینکه خدا او را دعوت نکرده باشد.
خداوند کریم ،مهر و عشق خود را به بندگانش ،در این حدیث قدسی چنین بیان می فرماید:
«یا عیسی کم أطیل النّظر و أحسن الطلب و القوم فی غفلة لا یرجعون؛ ای عیسی چه‌قدر نگاه‌های خود را طولانی کنم(چشم انتظار بنده گانم باشم) و مشتاقانه آنها را بخواهم و مردم در غفلت باشند و به سوی من بازنگردند». (الکافى، ج8، ص134(

این فرض که دعایی باشد که مستجاب نشود فرض اشتباهی است و باید گفت: هر کس دعا کند خداوند به او نظر می کند و چیزی به او عطا می نماید.
برای نمونه چند آیه و حدیث در این مورد ذکر می شود که بیانگر این معنی می باشد:
1-«وَ قالَ رَبُّکُمُ ادْعُونِی أَسْتَجِبْ لَکُم‏ __ و پروردگارتان فرمود: مرا بخوانید تا شما را اجابت کنم‏».(غافر:60)
در این آیه شرطی مقرر نفرمده و به صورت مطلق فرموده که هر کس مرا بخواند اجابتش می کنم. یعنی هر کس دعایی کند، خداوند پاسخش را می دهد.
2-امام صادق (ع) : َ «مَا أَبْرَزَ عَبْدٌ یَدَهُ إِلَى اللَّهِ الْعَزِیزِ الْجَبَّارِ إِلَّا اسْتَحْیَا اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ أَنْ یَرُدَّهَا صِفْراً حَتَّى یَجْعَلَ فِیهَا مِنْ فَضْلِ رَحْمَتِهِ مَا یَشَاءُ فَإِذَا دَعَا أَحَدُکُمْ فَلَا یَرُدَّ یَدَهُ حَتَّى یَمْسَحَ عَلَى وَجْهِهِ وَ رَأْسِهِ . __ هیچ بنده ایی دست به درگاه خدای عزیز جبار بر نیاورد جر اینکه خدا عزوجل شرم دارد از اینکه آن را تهی برگرداند تا از فضل رحمت خود در آن بنهد و هرگاه یکی از شماها دعاء کرد ، دستش را بر نگرداند تا آن را به روی و سر خود بکشد».(الکافی ،ج 2 ، ص471 ، باب هر که دعا کند برای او اجابت می شود)
3-امام صادق (ع) : «الدُّعَاءُ کَهْفُ الْإِجَابَةِ کَمَا أَنَّ السَّحَابَ کَهْفُ الْمَطَرِ . __ دعا ، پایگاه اجابت است چنان که ابر جایگاه باران است». (الکافی ، ج2 ، ص471 ، باب هر که دعا کند برای او اجابت می شود )
حال ممکن است این سؤال پیش آید که بعضی روایات شروطی برای استجابت بیان کرده اند حال چه باید کرد؟ در جواب باید گفت:منظور این روایات استجابت در درجه عالی است و اینکه دعا اگر شرایطش فراهم نباشد آن اثری که باید داشته باشد را ندارد، نه اینکه دعای فاقد شرایط، هیچ اثری ندارد، و خداوند به شخص دعا کننده هیچ چیزی عطا نمی کند.
از مجموع روایات چنین بر می آید که وقتی شخصی دعا می کند و از خداوند طلبی دارد ، سه حالت برایش پیش می آید: 1- یا خداوند همان حاجتی که دارد به او عطا می نماید( چه به فور و چه اگر مصلحت نباشد با تاخیر). 2- یا اگر درخواستش به مصلحتش نبود،خداوند حاجت دیگری را از او در این دنیا برطرف می نماید. 3- یا اگر هیچ کدام مصلحت نبود اجری بسیار بزرگتر از خواسته اش در آخرت به او عطا می نماید. در روایات آمده زمانی که بنده در آخرت دید که عوض دعاهایی که در دنیا مستجاب نشده چه اجر عظیمی به او عطا شده، آرزو می کند که ای کاش هیچ دعایی از او در دنیا مستجاب نمی شد و همه را برای آخرتش ذخیره می کردند.
در روایات هست که چه بسیار دعا کندگان که روز قیامت ، آرزو می کنند که ای کاش هیچ کدام از دعاهایشان مستجاب نمی شد و همه ی آنها برایش ذخیره می شد. امام باقر علیه السّلام فرمودند: « إِنَّ اللَّهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَى إِذَا أَحَبَّ عَبْداً غَتَّهُ بِالْبَلَاءِ غَتّاً وَ ثَجَّهُ بِالْبَلَاءِ ثَجّاً فَإِذَا دَعَاهُ قَالَ لَبَّیْکَ عَبْدِی لَئِنْ عَجَّلْتُ لَکَ مَا سَأَلْتَ إِنِّی عَلَى ذَلِکَ لَقَادِرٌ وَ لَئِنِ ادَّخَرْتُ لَکَ فَمَا ادَّخَرْتُ لَکَ خَیْرٌ لَک‏ ــــــ چون خدا بنده‏اى را دوست بدارد او را به یکباره در بلا فرو پیچد و در بلا غرقش کند ، در این هنگام چون بنده ، خدا را بخواند ، خداوند فرماید: لبیک بنده ام ، اگر در آنچه خواهش کردى عجله کنم ، بر آن قادرم ، در حالی که اگر آن را برای تو ذخیره کنم برایت بهتر است.» (بحار الأنوار ، ج‏64 ،ص208)
علاوه بر آن، خداوند بنده گانی را که بیشتر دوست دارد ؛حاجتشان را دیرتر می دهد، به خاطر اینکه می خواهد بیشتر دعا کنند و با او مأنوس باشند و دوست دارد که بیشتر صدایشان را بشنود. در حدیث آمده :
«گاهى خداوند، اجابت دعاى مؤمن را به تأخیر مى‏اندازد چون مشتاق دعاى او است و مى‏فرماید: صدایى است که دوست دارم آن را بشنوم».(بحارالانوار، ج 97 ص 296 )
برخی اوقات، دعا کننده با زبان از خدا چیزی می خواهد، ولی با عمل خود چیزی مخالف آن را انجام می دهد و در حقیقت با زبان، دعا می کند که خدایا؛ این خواسته را به من بده و با عمل دعا می کند که خدایا آن را به من نده و زمینه رسیدن به مطلوب خود، از دعا را از بین می برد، و خیال می کند که دعایش مستجاب نشده،در حالی که در حقیقت دعایی نکرده است.
ولی اگر کسی واقعا دعا کند باید توجه داشته باشد که،خود زبان گشودن به دعا از طرف بنده، استجابت دعاست از طرف خداوند. چرا که اگر توفیق از طرف خداوند نباشد انسان خدا را نمی خواند و به فکر دعا کردن هم، نمی افتد.
در نتیجه هر کس دعا کند، خدا صدای او را شنیده و لبیک می گوید. بلکه در روایات آمده که دعای بنده، بین دو استجابت خدا قرار دارد. یعنی اول خدا بنده را می طلبد،تا بنده توفیق پیدا می کند که خدا را بخواند، و دوباره خداوند اجابت می کند.
پس با داشتن چنین خدایی نباید انسان، احساس تنهایی کند. و باید بداند که خداوند در هر حال و همه جا ناظر اوست . خداوند می فرماید:«وَ نَحْنُ أَقْرَبُ إِلَیْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِیدِ» ما از رگ ورید به او نزدیک‌تر هستیم.»( سوره ی ق ،آیه 16)
امام زین العابدین (علیه السلام) در سحیفه ی سجادیه می فرماید:«خدایا من در کلبه ی حقیرانه ی خود چیزی دارم که تو در عرش کبریائی خود آن را نداری من چون تویی دارم و تو چون خود نداری .»
علاوه بر آن، خداوند اولیای معصوم خود را به ما عطا کرده که راهنما و کمک حال ما در دنیا می باشند .امام زمان(عج) می فرماید :
«ما به احوال شما آگاهیم وچیزی از اخبار شما بر ما پوشیده نیست ...ما از رسیدگی وسرپرستی شما کوتاهی واهمال نکرده وشما رااز خاطر نبرده ایم،اگر جز،این بود دشواری ها و مصیبت ها بر شما افزون می گشت ودشمنان شما را ریشه کن می کردند،پس تقوای الهی پیشه کنید» .(بر گرفته از نامه ی امام عصر -عجل الله – به شیخ مفید –ره-کلمه الامام المهدی ،ص 189)
اگر انسان با این دید به دنیا بنگرد ،دیگر خود را تنها نمی بیند ودر تمام سختی ها خداوند را در کنار خود می یابد.