یکی ازمراحل سیرو سلوک سیر از خلق به خدا و سفر بعدی از خدا به خلق است. که در دومی کثرات را هم با وجود می بیند. که شاید مقام جمع الجمعی نیز نامیده می شود. مگر انسان به سوی وحدت نمی رود چه لزومی دارد که کثرات را که سرابها هستند بعد از رسیدن به وحدت دوباره ببیند خوب مگر وجود منبسط همه کمالات را یکجا ندارد .پس به دیدن ودرک کثرت وخلق واشیاء دیگر بعداز آن چه نیازی است. خوب انسان هم فقط خدا را می خواهد نه چیز دیگر . خوب بعد از فناء فی الله، انسان، دیگر کثرات را نمی خواهد درست است؟ پس چرا مقام جمع الجمعی بالاتر است.یا اینکه بعد از آن باز به سوی وحدت می رسد؟ لطفاً توضیح دهید.
پرسش شما دوست عزیز، نشان از دقت بالای شما در تجزیه و تحلیل مسائل دارد که بابت آن از شما تشکر می‌نمایم و پاسخ پرسش شما را درچند بند به صورت کوتاه و غیر فنی و با زبانی ساده بیان می‌نمایم؟
عرفا در سیر عرفانی خود دارای چهار سفر هستند که به اسفار اربعه، معروف است. این سیر ها به ترتیب طی مسیر عبارت است از:
• سیر از خلق به حق ( سیر من المخلوق الی الخالق)
• سیر در حق ( سیر فی الحق بالحق)
• سیر از حق به خلق ( سیر من الحق الی الخلق بالحق)
• سیر در خلق ( سیر فی الخلق بالحق)
هر یک از این اسفار چهارگانه دارای فلسفه‌ای در عرفان می‌باشند. در سیر اول سالک به مقام فنا و جمع الجمعی می‌رسد. که هدف از آن رسیدن به وحدت است. و وحدت وجود را شهود می‌کند به این معنا که در می‌یابد همه موجودات عالم که از آن تعبیر به کثرات می‌شود، مظهر و شان حق تعالی به عنوان یگانه موجود می‌باشند. این مظاهر و شؤون خیال، توهم، سراب نیستند، بلکه مظاهر وجود خدای متعال می باشند که از آن تعبیر به شان می‌شود که از وجود او موجودند. تنها جهله صوفیه و ناآگاهان از معنای وحدت وجود، موجودات را، توهم و سراب می‌دانند. در نتیجه در سیر اول عارف این حقیقت را که به آن علم داشت، به شهود مشاهده می‌کند که تمام هستی مظهر و شان اند و اوست یگانه.

ادامه مطلب...

چگونه زندگی را به بندگی خدا تبدیل کنیم و قدمهای بندگی کدامند؟
روحیه معنوی شما را می ستاییم. برای اینکه انسان زندگی اش را به بندگی خدا تبدیل کند دو گام عمده لازم است علم و عمل. انسان با دو بال علم و عمل در این مسیر پرواز می کند. این دو گام در اصطلاح عرفانی تحت عنوان سیر و سلوک مطرح می شود, سیر و سلوک نظری و عملی.
منظور از سیر و سلوک نظری وصول به این معرفت است که انسان در هستی جز خدا و مظاهر او را نبیند و به این اعتقاد برسد که در هستی جز خدا و مظاهرش چیزی وجود ندارد.
از این منظر غیر خدا مفهومی است که ساخت ذهن ما است و وجود خارجی ندارد. انسان ها و تمامی اشیا، مظاهر و مخلوقات خداوند هستند و هستی جز ذات و صفات و افعال الهی نیست.ادامه مطلب...

دختری هستم متولد سال 136. دوران عقد را در کنار همسر مهربانم می گذرانم و از لطف بی نهایت خداوند کریم او نیز از من اعلام رضایت می کند. آذر 1386 عقد کرده ایم و اگر خداوند منان عنایت کند قرار است بعد ماه مبارک عروسی کنیم و همه چیز برای یک زندگی خوب را خدای سبحان بهمان داده است. می خواهم در راه سیر و سلوک الهی قرار گیرم و اصلاً از شرایط فعلی ام راضی نیستم. از نظر همسر و اطرافیانم فوق العاده مؤثرم و رفتار و گفتارم در نظر آنها اثر گذار است. خداوند رئوف بیش از اندازه در حقّم مهربان است و من بی اندازه گستاخ و تنبل و کمی دروغگو. (تنبل واقعی و بدور از اغراق). با وجود تنبلی ام سعی می کنم اعمال واجبم را به موقع انجام دهم (از اعمال مستحبّی تنها از نماز غفیله و زیارت جامعه کبیره بهره می برم، آنهم برای درخواست حاجتی از معبودم)... لطفاً راهکاری را جلوی پایم قرار دهید تا از خجالتم نزد مهربانترین عالم کم شود و من به آرامش وصال و رضایت حق برسم. می خواهم قبل از ماه مبارک رمضان و مادر شدنم این حالم عوض شود. لطفاً راهکارتان مرحله ای و واضح باشد تا بتوانم با رعایت آن به خدای خوبم نزدیکتر شوم؟

مکاتبه شما با این مرکز و سؤالی که مطرح کرده اید، بازگو کننده گرایش های فکری و عقیدتی پاک و تحسین برانگیز و گویای حُسن اعتماد به این مرکز است، متن ارسالیتان را به دقت خوانده، با دغدغه هایتان در مورد فرصتهای جوانی آشنا شده و احساستان را نسبت به اینکه خواستار یک زندگی خدا محور هستید، درک می کنیم.
دوست عزیز؛
الحمدلله خدای مهربان نعمتهای بسیاری به شما عنایت فرموده و شکر این نعمت ها در این است که از تمامی آنها در جهت قرب و رضای حق تعالی استفاده نمایید.
اشاره به عدم رضایت از خویشتن کرده اید؛ داشتن چنین حالتی نیز، از صفات مؤمنین است و با وجود این احساس می توانید در جهت تکامل خویش تلاش نمایید.
اما در پاسخ به دغدغه هایی که مطرح نموید نکاتی را خدمت شما ارائه می نمائیم:ادامه مطلب...

هجرت درونی و معنوی را توضیح بدین ؟ ادامه مطلب...