آموزه ـ AMOOZEH.IR

علت امان خواستن و استغفار معصومين ع

سيد مصطفي علم خواه — Tue, 21 Feb 2012 12:55:00 GMT

امام على ديگه چرا ميگفته الهى اسئلك الامان؟ ايشون كه ديگه گناهى نكردن؟

دقت شما قابل تقدير است. اسئلك الامان يك جمله دعايي است. در مناجات اميرالمومنين عليه السلام در مسجد كوفه، در تعدادي از فقرات اين مناجات اين جمله تكرار شده است. اين دعا، درخواست امنيت و پناه از خداي متعال در روز قيامت است كه حضرت اوصاف تكان دهنده‌اي از آن را بيان مي‌فرمايند.
بنده‌ي خالصي چون اميرالمونين عليه‌السلام كه ميزان و معيار اعمال امت است، با آگاهي از وقايع قيامت، با سوز و گداز از خدا مي‌خواهد كه در روز قيامت ايشان را در پناه خود قرار دهد. اين اوج بندگي علي عليه السلام و خضوع و خشوع ايشان در مقابل پروردگار است. ايشان معصوم هستند و گناهي ندارند اما با مقتضاي بندگي خود عبادت و مناجات مي‌كنند. با كمال بندگي از خدا درخواست مي‌كنند؛ دعايي كه قطعا مستجاب است بلكه خود ايشان و ديگر معصومين عليهم السلام باعث امنيت و پناه انسان‌ها در قيامت هستند.
شايد بتوان گفت همين مقام امنيت كه ضد خوف و هراس است و جايگاه آرامش و طمانينه نفس است كه هيچگونه اضطرابي در آن وجود ندارد، در قيامت به اين بزرگواران اعطا مي‌شود و ايشان از همين جايگاه پيروان و محبين خود را شفاعت مي‌كنند. اين جايگاه بسيار رفيعي است و تنها خاصان از اولياي خدا به آن دسترسي مي‌يابند. ادامه مطلب...

در دعا اصرار بکنيم يا نکنيم

سيد مصطفي علم خواه — Tue, 21 Feb 2012 12:17:00 GMT

بنده نبايد بر سر خواست خود اصرار بورزد شايد خدا براي او صلاح نديده باشد از طرف ديگر گفتيد از رسول خدا نقل است : خدا رحمت كند بنده اي را كه بر خواسته ي خود اصرار ورزد. اينا با هم ضدونقيض اند بالاخره اصرار كنيم يا نه؟

سوالتان دقيق و نشان از دقت نظر و موشكافي شما دارد.
حقيقت دعا توجه به بارگاه حضرت معبود است و براي مؤمنان نوعي معراج روحي و معنوي به حساب مي‌آيد. دعا فقط تلفّظ پاره‌اي كلمات و مراعات برخي آداب خاص نيست. حقيقت و روح دعا توجه قلبي انسان به خداوند عالم است و قوت اين توجه به ميزان معرفت و محبت انسان به خداوند بستگي دارد. از اين رو بايد پيش از دعا و هنگام دعا به صفات خداوند توجه داشت.
حقيقت دعا چيزي جز عبادت نيست و حتي به دليل توجه به خداوند در انجام اين عبادت شايد بر بسياري از عبادات ديگر ترجيح داشته باشد. دعا كه عبادت بسيار عظيمي است، آداب خاص خود را دارد كه در ارتقاي كيفيت آن بسيار موثر است.
گفته شده است تمام حوائج خود را از خدا بخواهيد حتي كوچكترين آنها؛ در حقيقت مومن در دعا غير خدا را هيچ كاره مي‌داند و تمام توجه‌اش به خداي متعال است.
در روايت دارد كه بر استجابت دعا اصرار نداشته باشيد. خداي متعال همواره خير و صلاح بندگانش را مي‌خواهد، لذا اصرار بر استجابت دعا به آن نحوي كه ما مي‌خواهيم خلاف تفويض و رضا است و جايي ندارد.
در واقع مومن دعا مي‌كند، ولي نتيجه را به خداي متعال واگذار مي‌كند و به آنچه خداوند برايش در نظر گرفته است راضي است. مومني كه امورش را به خدا واگذار كرده است، ديگر دليلي نمي‌بيند كه بخواهد اصرار كند تا همان بشود كه او مي‌خواهد. اينجا مرزي است كه بايد رعايت شود. فراتر رفتن از اين مرز با پافشاري بر خواسته، نوعي بي‌احترامي به خداي بنده‌نواز است كه هميشه بهترين‌ها را براي بندگانش مي‌خواهد.
دوست گرامي اصرار بر دعا يعني بر خود دعا كردن اصرار كنيم، يعني زياد دعا كنيم. اين به اين معنا نيست كه بر رسيدن به خواسته اصرار بروزيم. انسان مومن توكل دارد و نتيجه را به خداوند واگذار مي كند و نسبت به خواسته خداوند راضي و تسليم است و اصرار نمي كند. اتفاقا وقتي دعا مي كنيم و اجابت نمي شود، اين بهترين حالتي است كه نسبت به ايمان و تسليم امتحان مي شويم. در صورت اصرار مواردي داريم كه خداي متعال حاجت بنده را برآورده در صورتي كه به صلاح او نبوده است. ادامه مطلب...

راه و رسم بندگي خدا

سيد مصطفي علم خواه — Sun, 19 Feb 2012 11:49:00 GMT

رسم بندگي چيست؟

در تبيين راه و روش بندگي خدا به چند نکته و راهکار اشاره مي کنيم:
1. تفكر : مهمترين شرط مبارزه ي با نفس و قدم اول در راه بندگي، تفكر است. امام خميني (رضوان الله تعالي عليه) مي فرمايند : «بدان كه اول شرط مجاهده ي با نفس و حركت به جانب حق تعالي تفكراست ...تفكر، در اين مقام عبارت است از آنكه، انسان لااقل در هر شب و روزي مقداري ولو كم هم باشد فكر كند در اينكه آيا مولاي او كه او را در اين دنيا آورده و تمام اسباب آسايش و راحتي را از براي او فراهم كرده و بدن سالم .... به او عنايت كرده، اين همه بسط بساط نعمت و رحمت كرده، از طرفي اين همه انبيا فرستاده و كتاب ها نازل كرده و راهنمايي ها نموده و دعوت ها كرده، آيا وظيفه ي ما با اين مولاي مالك الملوك چيست ؟... با خود خطاب كند: اي نفس شقي كه سال هاي دراز و در پي شهوات، عمر خود را صرف كردي و چيزي جز حسرت نصيبت نشد، خوب است قدري به حال خود رحم كني، از مالك الملوك حيا كني و قدري در راه مقصود اصلي قدم زني كه آن موجب حيات هميشگي و سعادت دائمي است و سعادت هميشگي را مفروش به شهوات چند روزه ي فاني نكني. (چهل حديث حضرت امام خميني (رضوان الله تعالي ) /ص 6)
2. شناخت خدا: امام رضا (عليه السلام) مى فرمايند: «اول عبادة الله معرفته؛‏ اولين مرتبه عبادت خدا، معرفت و شناخت خدا مى باشد.» بنابراين يك مسلمان اول بايد در باره خدا، شناخت پيدا كند. در اين باب اگر زمينه مطالعاتى شما كم است از كتاب هاى اعتقادى آقاى محسن قرائتى شروع كنيد؛ ولى بعدا مسير مطالعاتى شما در كتابهاى استاد مطهرى باشد. ادامه مطلب...

چرا دعاهام اجابت نمي شه

سيد مصطفي علم خواه — Sun, 19 Feb 2012 11:48:00 GMT

حالتون خوبه؟ ولي من اصلا خوب نيستم. خيلي احساس تنهايي ميكنم. نمي خوام شكايت كنم ولي احساس ميكنم خداجونم من دوست نداره. مگه خداخودش نگفته كه اگر بنده من دعا كنه و چيزي از من بخواد اجابت مي كنم. پس چرا دعاهاي من اجابت نميشه؟

بايد توجه داشته باشيم كه؛ براي مؤمن اين دنيا اصلا جاي رسيدن به خواسته هاي شخصي نيست. و فلسفه وجودي اين دنيا، براي به كمال رساندن انسان است. حال اگر آرزو و خواست ما در مخالفت با اين هدف بود ، مهرباني خداوند اين است كه خواسته ما را به ما ندهد. و توجه و مهرباني، فقط دادن خواسته ها نيست، گاهي ندادن است. چنانكه اگر فرزندِ كسي زهري را با تصور اين كه شربت است ؛با اصرار فراوان از او بخواهد، آيا زماني اين پدر يا مادر مهربان هستند كه آنرا به فرزندشان بدهند يا مهرباني شان اين است كه او را از آن خواسته دور سازند؟
شايد شما بگوييد كه خواسته ي من چيز خوبي بوده و به مصلحت من بوده و خدا نداده. ولي بايد توجه كرد كه علم انسان محدود است و از تمام زواياي وجودي خود و نيز از آينده خود آگاهي ندارد و نمي تواند چيزي كه حقيقتا به نفع اش است تشخيص دهد. خداوند حكيم در معجزه ي آسماني خود مي فرمايد:
« ... عَسى‏ أَنْ تَكْرَهُوا شَيْئاً وَ هُوَ خَيْرٌ لَكُمْ وَ عَسى‏ أَنْ تُحِبُّوا شَيْئاً وَ هُوَ شَرٌّ لَكُمْ وَ اللَّهُ يَعْلَمُ وَ أَنْتُمْ لا تَعْلَمُون‏ ـــــ چه بسا چيزى را خوش نداشته باشيد، حال آن كه خيرِ شما در آن است ؛ يا چيزى را دوست داشته باشيد ، حال آنكه شرِّ شما در آن است ؛ در حالي كه خدا مى‏داند و شما نمى‏دانيد. » (البقرة:216)
اما اگر دعايي مستجاب نشد به اين معني نيست كه خداوند اعتنايي به بنده اش نكرده. در روايات آمده : خداوند به بنده اش مشتاق تر از بنده به خداست. و وقتي بنده اي خدا را مي خواند ؛ قبل از او ، خداوند او را خوانده و دعوت كرده كه توانسته دعا كند و با خدا مناجات نمايد. بعد از دعاي بنده هم حتما خداوند به او جواب مي دهد و اجابتش مي كند. استدلالات فلسفي نيز اين را ثابت مي كند. و ثابت مي كند كه امكان ندارد بنده خدا را بخواند و دعا كند با اينكه خدا او را دعوت نكرده باشد.
خداوند كريم ،مهر و عشق خود را به بندگانش ،در اين حديث قدسي چنين بيان مي فرمايد:
«يا عيسي كم أطيل النّظر و أحسن الطلب و القوم في غفلة لا يرجعون؛ اي عيسي چه‌قدر نگاه‌هاي خود را طولاني كنم(چشم انتظار بنده گانم باشم) و مشتاقانه آنها را بخواهم و مردم در غفلت باشند و به سوي من بازنگردند». (الكافى، ج8، ص134(

اين فرض كه دعايي باشد كه مستجاب نشود فرض اشتباهي است و بايد گفت: هر كس دعا كند خداوند به او نظر مي كند و چيزي به او عطا مي نمايد.
براي نمونه چند آيه و حديث در اين مورد ذكر مي شود كه بيانگر اين معني مي باشد:
1-«وَ قالَ رَبُّكُمُ ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُم‏ __ و پروردگارتان فرمود: مرا بخوانيد تا شما را اجابت كنم‏».(غافر:60)
در اين آيه شرطي مقرر نفرمده و به صورت مطلق فرموده كه هر كس مرا بخواند اجابتش مي كنم. يعني هر كس دعايي كند، خداوند پاسخش را مي دهد. ادامه مطلب...

انتخاب نماينده اصلح براي مجلس

سيد مصطفي علم خواه — Sun, 19 Feb 2012 10:07:00 GMT

ويژگي ها وخصوصيات رفتاري وكرداري يك وكيل مومن وخداترس آنگونه كا اسلامن انتظار دارد بايد چگونه باشد؟

چون در آستانه انتخابات مجلس شوراي اسلامي هستيم ، احتمالا منظور شما همان وكيل مجلس باشد. اكنون نگاهي گذرا به برخي از ويژگيهاي نمايندگان مجلس شوراي اسلامي از منظر قرآن و اهل بيت عليهم السلام خواهيم داشت . در اين راستا از صفات برجسته شهيد مدرس، به عنوان الگوي مجسم و كامل يك وكيل مسلمان و متعهد، براي نمايندگان مجلس بهره جسته و از رهنمودهاي ارزنده حضرت امام خميني رحمه الله نيز استفاده خواهيم كرد .
حضرت امام خميني رحمه الله از آية الله مدرس به عنوان نماينده ممتاز و اسوه فضيلت و كمال و تدبير و سياست و ديانت ياد كرده و فرمودند: «اينك كه مدرس با سربلندي از بين ما رفت، برماست كه ابعاد روحي و بينش سياسي و اعتقادي او را هرچه بهتر بشناسيم; زيرا كه او زنده است و الگوي تمامي مبارزان است .»
و در انتخاب نمايندگان به ملت ايران سفارش فرمودند كه: «سعي كنيد مثل مرحوم مدرس را انتخاب كنيد، البته مثل مدرس كه به اين زوديها پيدا نمي شود، شايد آحادي مثل مدرس باشند .» (1)
شهيد مدرس علاوه بر داشتن هوش و دانش سرشار ديني و اجتماعي و دارا بودن مقام اجتهاد و عدالت و تقوي، وجود خويش را به كمالات انساني و فضائل اخلاقي آراسته بود . او كه منادي حق و عدالت و آزادي و استقلال بود، با هرگونه تبعيض ناروا و امتيازطلبيهاي غيرقانوني شديدا مخالفت مي كرد .
قناعت و ساده زيستي، عفو و اغماض، اجتناب از كينه ورزي، شهامت و شجاعت، قاطعيت و تدبير، فصاحت و بلاغت كم نظير، تيزبيني و دور انديشي، مناعت طبع و عزت نفس، صبر و استقامت، ظلم ستيزي و ظالم گريزي، اخلاص و تواضع، نظم و انضباط، قانونمداري، عظمت و استقلال خواهي براي كشور، بي اعتنائي به فرهنگ مزورانه استعمارگران و بيگانگان، عشق به مناجات و عبادت و عرفان، رسيدگي به محرومان و مستمندان، سعه صدر و حسن تدبير، صداقت در رفتار و گفتار، برخي از صفات برجسته اين مرد الهي و نماينده ملت ايران در مجلس شورا بود .

در اينجا به برخي از اهم ويژگيهاي لازم براي نمايندگان مجلس شوراي اسلامي مي پردازيم:
تعبد به ارزشهاي اسلامي
نظام جمهوري اسلامي ايران بر اساس دين مبين اسلام و پاسداري از ارزشهاي حياتي آن شكل گرفته است و اكثريت قريب به اتفاق ملت ايران و راي دهندگان به وكلاي مجلس، مسلمان هستند، و همچنين طبق اصل 67 قانون اساسي كشور، نمايندگان مجلس بايد در نخستين جلسه آن سوگندنامه اي را امضاء كنند كه در بخشي از آن آمده است: «من در برابر قرآن مجيد، به خداي قادر متعال سوگند ياد مي كنم و با تكيه بر شرف انساني خويش تعهد مي نمايم كه پاسدار حريم اسلام و نگاهبان دستاوردهاي انقلاب اسلامي ملت ايران و مباني جمهوري اسلامي باشم ...»
از اينرو مهم ترين وظيفه وكلاي ملت، اهتمام جدي به اسلام و ارزشهاي الهي و معنوي آن است و آنان تحت هيچ شرائطي نمي توانند از اين وظيفه مهم تخطي نمايند .
اين ويژگي نه تنها براي وكلاي مجلس، بلكه براي تك تك مسئولين در حكومت اسلامي ضروري و لازم است . چنانكه اميرمؤمنان علي عليه السلام در نامه اي به يكي از كارگزارانش مي فرمايد: «فانت محقوق ان تخالف علي نفسك وان تنافخ عن دينك ولو لم يكن لك الا ساعة من الدهر ولا تسخط الله برضي احد من خلقه، فان في الله خلفا من غيره وليس من الله خلف في غيره; (2)
بر تو شايسته است كه با هواهاي نفساني مخالفت كرده و از دين خود دفاع كني; هرچند براي تو ساعتي از زندگي نمانده باشد . خدا را بخاطر رضايت احدي از مردم خشمگين مساز; زيرا خداوند جايگزين همه چيز مي شود اما هيچ چيزي جانشين خداوند نمي تواند باشد .»
با اين توضيح روشن مي شود كه يك نماينده مجلس و يا كارگزار حكومتي در جامعه اسلامي چگونه بايد از دين و ارزشهاي آن محافظت نمايد .
حضرت امام خميني رحمه الله نيز در مورد ضرورت التزام عملي نمايندگان به دستورات اسلام خطاب به آنان مي فرمايد: «لازم است طرحهائي كه در مجلس مي گذرد مخالف با احكام مقدسه اسلام نباشد و با كمال قدرت، با پيشنهادهاي مخالف با شرع مقدس كه ممكن است از روي ناآگاهي و غفلت طرح شود شديدا مخالفت نمائيد و از قلمهاي مسموم و گفتار منحرفين هراسي نداشته باشيد و سخط خالق را براي رضاي مخلوق تحصيل نكنيد و خداوند قاهر و قادر را حاضر و ناظر بدانيد .» (3)
و در وصيت نامه خويش نيز به نمايندگان سفارش مي كند: «از همه نمايندگان خواستارم كه با كمال حسن نيت، كوشا باشند كه قوانين - خداي نخواسته - از اسلام منحرف نباشد و همه به اسلام و احكام آسماني آن وفادار باشيد تا به سعادت دنيا و آخرت نائل آئيد .»
و به مردم نيز توصيه فرمود كه: «مردم شجاع ايران با دقت تمام به نمايندگاني راي دهيد كه متعبد به اسلام، وفادار به مردم باشند .»

امانتداري
از منظر مولاي متقيان حضرت علي عليه السلام تمام مسئوليتهاي اجتماعي و سمتهاي مختلف حكومتي كه از جمله آنها نمايندگي مجلس شوراي اسلامي مي باشد، در رديف امانتهاي سنگين به شمار مي آيد . آن حضرت در نامه خود به يكي از كارگزارانش به نام اشعث بن قيس در آذربايجان مي نويسد: «وان عملك ليس لك بطعمة ولكنه في عنقك امانة; (4) همانا اين مسئوليت و پست تو، برايت طعمه نيست [كه از آن به نفع خود و اطرافيانت بهره گيري] ; بلكه امانتي بر عهده توست .»
اگر نمايندگان مجلس در سمت نمايندگي، از امانت مردم به نحو شايسته پاسداري كنند و اختياراتي را كه ملت به آنان سپرده اند، در راه اعتلاي دين و آباداني كشور به كار گيرند، بدون ترديد رضايت خدا و خلق را بدست آورده و اعتماد عموم را براي خود كسب خواهند نمود .
آنان نبايد آن جمله از سوگندنامه خود را از ياد برند كه مي گويد: «من در برابر قرآن مجيد به خداي قادر متعال سوگند ياد مي كنم كه ... وديعه اي را كه ملت به من سپرده به عنوان اميني عادل پاسداري كنم .» (5)
خداوند متعال يكي از شاخص ترين صفات مؤمنان حقيقي را امانتداري و عمل به پيمانها مي داند و مي فرمايد: «والذين هم لاماناتهم وعهدهم راعون » ; «[مؤمنان راستين] كساني هستند كه به امانتها و پيمانهايشان وفادارند .»
نمايندگي مردم، پيمان مقدسي است كه يك وكيل مجلس با موكلين خود مي بندد و وكيل مؤمن و متعهد هيچگاه پيمان شكني نمي كند .
امام خميني رحمه الله با تاكيد بر امانتداري وكلاي مجلس به جوانان ايراني توصيه نمودند كه: «با همت شما جوانان ايراني بايد اشخاص منور، اشخاص امين و صادق در مجلس شورا بروند كه مقدرات شما را بر طبق خواسته هاي خداي متعال پياده كنند ... در قضيه مجلس شورا راي بدهيد و راي به وكلاي متعهد، مسلم، امين; وكلاي امين بفرستيد در مجالس .» (6)

پرهيز از تجمل گرايي
يكي از ويژگيهاي لازم براي وكلاي مجلس شوراي اسلامي پرهيز از تجمل گرائي است; چرا كه وكلاي اشراف گرا نمي توانند دغدغه خاطر محرومان و مستمندان جامعه را درك كنند و درد آنان را بفهمند .
حضرت امام خميني رحمه الله مي فرمايد: «آن روزي كه - خداي نخواسته - مجلسيان خوي كاخ نشيني پيدا كنند و از اين خوي ارزنده كوخ نشيني بيرون بروند، آن روز است كه ما براي اين كشور بايد فاتحه بخوانيم . ما در طول مشروطيت از اين كاخ نشينها خيلي صدمه خورديم . مجلسهاي ما مملو از كاخ نشين بود و در بينشان معدودي بودند كه از آن كوخ نشينها بودند و همين معدودي كه از كوخ نشينها بودند، از خيلي انحرافات جلو مي گرفتند و سعي مي كردند براي جلوگيري .» (7)
اساسا نماينده اي كه براي خود امتياز ويژه قائل شود و زندگي ويژه اي را برگزيند و بين خود و موكلين و طبقات محروم سدي از بي اعتمادي ايجاد نمايد و خود را تافته جدا بافته از مردم بداند، مورد مذمت خدا و رسولش خواهد بود . رسول گرامي اسلام صلي الله عليه و آله فرمودند: «ان الله تعالي يكره من عبده ان يراه متميزا بين اصحابه; (8) خداوند متعال دوست ندارد كه بنده خود را در ميان دوستانش متمايز ببيند .»
امام خميني رحمه الله در مورد ساده زيستي شهيد مدرس مي گويد: «منزلش يك منزل محقر از حيث ساختمان، و زندگي يك زندگي مادون عادي، كه در آن وقت لباس كرباس ايشان زبانزد بود; كرباسي كه بايد از خود ايران باشد مي پوشيد .» (9)
همين نكته موجب آزادگي و پايداري مدرس در راه هدف بود . او آزادانه سخن مي گفت و از هيچ مقام و منصبي واهمه نداشت . فقط براي خدا مي گفت و عمل مي كرد; چنانكه خود در اين زمينه اظهار مي دارد: «اگر من نسبت به بسياري از اسرار آزادانه اظهار عقيده مي كنم و هر حرف حقي را بي پروا مي زنم، براي آن است كه چيزي ندارم و از كسي هم نمي خواهم . اگر شما هم بار خود را سبك كنيد و توقع را كم نماييد، آزاد مي شويد .» (10)
او در مورد توانايي پايداري اش در مقابل استبداد داخلي و استعمار خارجي مي گويد: «از مال دنيا چيزي جز پيراهن ژنده كرباس ندارم تا نگران از دست دادنش باشم .» (11)
اما اگر نماينده اي با كانونهاي درآمد زاي سياسي و اقتصادي ارتباط تنگاتنگ داشته باشد و مرهون سرمايه داران و قدرتمندان متمول باشد، خود باخته و ضعيف النفس خواهد شد . ادامه مطلب...

معيار انتخاب نماينده اصلح براي مجلس

سيد مصطفي علم خواه — Wed, 15 Feb 2012 13:48:00 GMT

معيارهاي انتخاب نماينده اصللح براي مجلس شوراي اسلامي در نگاه امام خميني (ره)

1^{. «اشخاصي که انتخاب مي‌کنيد،‌ سوابق‌شان را مطالعه کنيد... در زمان سابق چه جور بودند، در زمان انقلاب چه جور بودند، از اول انقلاب تا حالا چه جور بودند و سوابق خانوادگي‌شان چه هست، عقايدشان چه هست و مقدار معلوماتشان چه هست.»(1)}

^{2. «افرادي را انتخاب کنيد که متعهد به اسلام شرقي و غربي‌ نباشند، بر صراط مستقيم انسانيت و اسلاميت باشند.»(2)}

^{3. «کساني را که انتخاب مي‌کنيد، ‌بايد مسايل را تشخيص دهند، نه از افرادي باشند که اگر روس‌ يا امريکا يا قدرت ديگري تشري زد، بترسند؛ بايد بايستند و مقابله کنند.»(3)}

^{4. مردم شجاع ايران با دقت تمام به نمايندگاني راي دهند که... طعم تلخ فقر را چشيده باشند و در قول و عمل مدافع اسلام پا برهنگان زمين... و مدافع اسلام ناب محمدي (ص) باشند.»(4)}

^{5. «بايد اشخاص امين و صادق در مجلس شورا بروند که مقررات شما را بر طبق خواسته‌هاي خداي متعال پياده کنند.»(5)}

^{6. «سرنوشت اسلام و کشور خود را به دست کساني دهيد که به اسلام و جمهوري اسلامي و قانون اساسي معتقد و نسبت به احکام نوراني الهي متعهد باشند و منفعت خود را بر مصلحت کشور مقدم ندارند.»(6)}

^{7. «انتخاب اصلح براي مسلمين، يعني انتخاب فردي که تعهد به اسلام و حيثيت آن داشته باشد، و همه چيز را بفهمد و چون در مجلس، اسلام تنها کافي نيست، بلکه بايد مسلماني باشد که احتياجات مملکت را بشناسد و سياست را بفهمد و مطلع به مصالح و مفاسد کشور باشد و ممکن است به شما و گروه شما هم مربوط نباشد، که اگر اصلح را انتخاب کرديد، کاري اسلامي مي‌کنيد و اين محکي است براي خودتان که تشخيص بدهيد انتخاب براي اسلام است يا براي صلاح خوتان.»(7)}

==========

1.صحيفه نور، ج 9،‌ ص 177

2. همان، ج 11، ص 284

3. همان، ج 18، ص 198

4. همان، ج 4، ص 194

5. همان،‌ ج 5، ص 253

6. همان،‌ج11، ص 269

7. همان، ج 18، ص 152

چند نوع تقوا داريم

سيد مصطفي علم خواه — Sun, 12 Feb 2012 11:50:00 GMT

ما چند نوع تقوا داريم، لطفا كمي توضيح دهيد؟

انواع تقوا:
1. تقواى روحى : انسان بايد روح خود را به اندازه ايى تقويت نمايد كه تقوا در آن به صورت يك ملكه در آيد و آن را از آلودگى ها حفظ نموده و چنان روح قوى و پاكى داشته باشد كه بتواند به وسيله آن به خداوند نزديك شده و راه تكامل را طى كند.
2. تقواى مغزى و فكرى : تقوايى است كه انسان را از هر گونه مخاطره مغزى دور نموده و نمى گذارد مغز او به افكار نامتناسب آلوده گردد. كسى كه داراى تقواى مغزى است ، نه تنها با اعضا و جوارحش گناه نمى كند، بلكه فكر انجام گناه را هم به مغز خود راه نمى دهد.
3. تقواى اعضاء: اين است كه تمام قواى بدن و جوارح ، در اختيار و كنترل خود انسان باشد. چشم نتواند بدون اجازه به هر جا كه مى خواهد نگاه كند. گوش براى شنيدن هر نغمه ايى آزاد نباشد و همچنين اسفل اعضاء و... بايد با نيروى باطنى تقوا، همه اعضاى بدن را نگهدارى و در تحت مراقبت و كنترل قرار داد.
4. تقواى قلبى : خداوند عالم از تقواى قلبى به ((شعائر الله )) يعنى (علامت هاى خداوند) ياد كرده است و مى فرمايد:
و من يعظم شعائر الله فانها من تقوى القلوب (186)
كسى كه بزرگ بشمارد و بشناسد علامت هاى خدا را، پس بدرستى كه تقوا در قلب او برقرار است .
5. تقواى علمى : يعنى حفظ و نگهدارى مشاعر، از كج انديشى و اعتقاد باطل ؛ فرموده اند: اشرفيت علم موقوف است به اهميت موضوع آن علم ؛ بنابراين هر كسى كه طالب علم است ، بايد آن علمى را طلب كند كه با تقوا سنجيده شده و انسان را به راه حق بكشاند.
6. تقواى سياسى : تقوايى است كه بايد همه در آن را نظر داشته باشند، چون هيچ جامعه ايى بدون سياست پيش نمى رود. هرگاه در جامعه ايى سياست واقعى پياده نشود، آن جامعه رو به انحطاط مى رود و مستعمره جوامع ديگر مى شود؛ بنابراين بر همه افراد با تقواى جامعه لازم است كه آگاه باشند و نگذارند ابر قدرت هاى عالم بر آنها تسلط پيدا كنند. ادامه مطلب...

براي چي از خدا بترسيم

سيد مصطفي علم خواه — Sun, 12 Feb 2012 11:49:00 GMT

خوف از خدا يعني چي؟ يعني از عذاب بترسيم؟

در قرآن درباره چهارمين ويژگى بندگان خاص و ممتاز خداوندچنين مى‏خوانيم: «والذين يقولون ربنا اصرف عذاب جهنم ان عذابهاكان غراما انها سائت مستقرا و مقاما» بندگان ممتاز خداوندرحمان كسانى هستند كه مى‏گويند پروردگارا عذاب دوزخ را از مابرطرف گردان كه عذابش سخت و پردوام است قطعا دوزخ جايگاه ومحلى بد براى اقامت است.
خداوند در اين آيه به چهارمين ويژگى بندگان ممتاز الهى اشاره‏كرده است كه عبارت از «خصلت‏خوف و خشيت از خدا» است، به‏عبارت روشن‏تر آنها از كيفر نافرمانى خدا به شدت مى‏ترسند واعتقاد راسخ دارند كه نافرمانى خدا به معنى اطاعت از فرمان‏شيطان است و چنين كارى موجب عذاب الهى، و دخول در دوزخ خواهدشد. آنها آن چنان خائف و هراسناك از پيامدهاى گناه و عذاب دوزخ‏هستند كه اين حالت درونى خود را ابراز نموده و با كمال خضوع‏دست‏به دعا برمى‏دارند و از درگاه خدا مى‏خواهند كه مشمول عذاب‏سخت دوزخ كه براى مجرمان آماده شده نشوند. آنها طبعا ازعواملى كه موجب عذاب است پرهيز نموده، و با اجراى فرمان الهى وانجام دستورهاى خدا، رحمت‏سرشار الهى را به سوى خود جلب و جذب‏مى‏كنند، و اين حالت‏براى آنها دائمى است و لحظه‏اى از خوف خدافاصله نمى‏گيرند. آنها وعيد الهى را به شوخى نمى‏گيرند مثل بعضى‏كه مست و مخمور غرور و غفلت هستند و به اصطلاح دل به دريانمى‏زنند.
و نمى‏گويند: بادا باد، رحمت‏خدا وسيع است.
به اين افراد كه اين گونه تصور مى‏كنند بايد گفت:
اى كه تو را گشته جهل مشت و گريبان

چشم بپوشيده‏اى ز دين و ز ايمان

هيچ نينديشى از عذاب قيامت

هيچ نپرهيزى از شراره نيران

رفته به گوشت كه كردگار كريم است

صاحب عفو است و لطف و رحمت و احسان

ليك ندانى كه مى‏كشد سوى دوزخ

معصيت كردگار و طاعت‏شيطان
خوف به معنى ترس و وحشت درونى است، از اين رو اهرمى درونى‏براى ترك گناه و هر گونه جرم محسوب مى‏شود، مثلا خوف و ترس ازقانون، دادگاه، جريمه، زندان و تعزيرات حكومتى باعث مى‏شود كه‏انسان مرتكب جرم نشود، تا مبادا گرفتار اين كيفرها گردد.
بنابراين خوف از خدا به معنى ترس از ذات پاك او نيست. بلكه به معنى خوف از قانون و عدالت او است. اين خوف نيز ازمقايسه اعمال خود با عدل الهى حاصل مى‏شود، بنابراين خوف يك‏ناراحتى درونى از مجازاتى است كه بازتاب گناه و ترك اطاعت‏خدا توسط انسان مى‏باشد.
نكته مهمي كه بايد حتما بدانيم :
انسان مؤمن بايد بين‏خوف و رجا باشد، هم اميدوار به رحمت الهى باشد و هم از مقام‏الهى بترسد. راه اعتدال همين است و اگر يك طرف را برگزيند وديگرى را رها كند خطر آفرين است، زيرا اگر تنها اميدوار باشد،مغرور شده و به اميد وسعت رحمت الهى، مرتكب هر گناهى مى‏شود. واگر تنها خائف باشد، كار او به ياس و نااميدى منتهى مى‏شود. وچنين حالتى، انسان را افسرده و وامانده مى‏كند و از نشاط، رشد وحركت محروم مى‏سازد.
بر همين اساس، مطابق روايات بسيار، پيامبر(ص)وامامان(ع)فرموده‏اند كه انسان با ايمان بين خوف و رجا زندگى‏مى‏كند و هر دو خصلت را به طور مساوى و معادل دارا مى‏باشد. برهمين اساس امام صادق(ع)فرمود: پدرم(امام محمدباقر) مى‏فرمود:
«انه ليس من عبد مؤمن الا و فى قلبه نوران; نور خيفه و نوررجاء، لو وزن هذا لم يزد على هذا، ولو وزن هذا لم‏يزد على هذا»هيچ بنده مومنى نيست مگر اينكه دلش داراى دو نور است: نور ترس‏و نور اميد. اگر هر يك از اين دو در مقايسه با ديگرى سنجيده‏شوند هيچ كدام بر ديگرى برترى نمى‏يابند.
مرحوم شيخ صدوق(ره)در كتاب خصال، خوف را از نظر قرآن پنج‏گونه دانسته و براى هر يك از آن، به ذكر آيه‏اى پرداخته است; آن‏پنج نوع عبارتند از:
1 خوف
2 خشيت
3 وجل
4 رهبت
5 هيبت.
آنگاه مى‏گويد: خوف براى گناهكاران است. خشيت‏براى عالمان است.وجل(هراس دل)براى تسليم شدگان متواضع است. رهبت‏براى عابدان‏است. و هيبت‏براى عارفان مى‏باشد.
و در توضيح مى‏گويد: خوف به خاطر گناهان است. خشيت همان ترس وهراس به خاطر احساس كوتاهى در انجام وظيفه است. وجل و هراس قلب‏به خاطر ترك خدمت است.
رهبت‏به خاطر احساس تقصير در عبادت مى‏باشد، و هيبت ترس وهراس از شكوه نامتناهى الهى به خاطر شهود حق هنگام كشف اسراراست...»
ارزش خوف در گفتار پيامبر(ص)و امامان(ع)
نظر به اينكه خصلت‏خوف از عظمت‏خدا، عامل نيرومندى براى‏تهذيب و تكامل است، و اگر عميق و شديد باشد هرگونه دست‏اندازهاى جاده كمال را از سر راه انسان برمى‏دارد، در گفتارپيامبر(ص)و امامان معصوم(ع)از آن بسيار تمجيد شده، و به همين‏اندازه نداشتن خوف نكوهش شده است. در اين راستا نظر شما را به‏چند سخن از آنها جلب مى‏كنيم:
1 رسول خدا(ص)فرمود: «اعلى الناس منزله عندالله اخوفهم‏منه‏» ارجمندترين انسانها از نظر مقام در پيشگاه خدا، آنان‏هستند كه بيشتر از مقام خدا هراسان هستند.
2 امير مومنان على(ع)فرمود: هنگامى كه قيامت‏برپا مى‏شود،منادى حق چنين ندا مى‏كند: «ايها الناس ان اقربكم اليوم من‏الله اشدكم منه خوفا» اى مردم! امروز مقرب‏ترين شما در پيشگاه‏خداوند، آن كسى است كه در دنيا بيشتر از ديگران از عظمت‏خداترسان بود.
3 امام صادق(ع)فرمود: «لايكون العبد مومنا حتى يكون خائفاراجيا» عبد خدا به درجه كمال ايمان نمى‏رسد، مگر اينكه داراى‏دو خصلت‏خوف و اميد باشد.
البته روشن است كه خوف راستين آن است كه موجب اطاعت و ترك‏معصيت‏شود، و نشانه‏هاى آن در عمل آشكار گردد، و گرنه خوف كاذب،پوچ و بى‏اثر خواهد بود.، برهمين اساس، امام صادق(ع)فرمود: «من‏عرف الله خاف الله، و من خاف الله سخت نفسه عن الدنيا» كسى كه‏خدا را بشناسد، از عظمت او مى‏ترسد و كسى كه از خدا بترسددلبستگى به دنيا نخواهد داشت.
4 يكى از اصحاب امام صادق(ع)مى‏گويد به آن حضرت عرض كردم:
بعضى گناه مى‏كنند و مى‏گويند ما به رحمت‏خدا اميدوار هستيم! وهمواره اين گونه مى‏انديشند تا مرگ آنها فرا مى‏رسد(و با اين‏حالت مى‏ميرند، آيا از اميد خود نتيجه مى‏گيرند؟
امام صادق(ع)فرمود: اين گونه افراد، اشخاصى هستند كه در ميان‏آرزوها مى‏لولند، اينها دروغ مى‏گويند; اينها اميدوار نيستند،هركس به چيزى اميدوار باشد، آن را طلب مى‏كند و هر كه از چيزى‏بترسد، از آن بگريزد(اينها كه چنين نيستند در حقيقت از خدا روى‏گردانده و به موجبات عذاب كه گناهان است روى آورده‏اند).
5 امام باقر(ع)فرمود: «لاخوف كخوف حاجز، و لا رجاء كرجاءمعين‏» هيچ خوفى، همانند خوفى كه بازدارنده از گناه است، ارزش‏ندارد، و هيچ اميدى مانند اميد كمك كننده(به توبه و عوامل‏نجات)ارجمند نيست.
6 امير مومنان على(ع)فرمود: «العجب ممن يخاف العقاب فلم‏يكف، و رجا الثواب فلم يتب‏»مايه تعجب است آن كسى كه از عقاب الهى مى‏ترسد، ولى خود را ازگناهان كنترل نمى‏كند، و نيز اميد به ثواب و پاداش الهى دارداما توبه نمى‏نمايد!
نتيجه :
از مطالب بالا استفاده مى‏كنيم كه خصلت‏خوف، از ويژگى‏هاى ممتازبندگان خاص خداوند رحمان و از ارزشهاى سازنده و والاى انسانى‏است‏خوف تنها به زبان و حالت نيست، بلكه خوف كامل آن است كه‏آثارش در عمل ديده شود و عامل نيرومند و اهرمى قوى براى دورى‏از گناهان گردد. مراحل عالى خوف آن است كه انسان در مناجات وراز ونياز در دل شب، به تضرع و ناله و گريه پردازد و با نهايت‏خضوع، دل به خدابسته و خود را ذره‏اى بى مقدار در برابر مقام‏عظيم و نامتناهى خداوند بداند. انسان مؤمن هم خائف است و هم‏اميدوار، به طورى كه اين دو خصلت را به طور مساوى در وجود خودمى‏پروراند و با اين دو پر در فضاهاى ملكوتى به پرواز در مى‏آيد:
و با اين دو نور، دلش را نورانى و روح و جانش را سرشار از پاكى‏و صفا مى‏نمايد.
مساله تعادل خوف و رجا به قدرى مهم است كه در روايات اسلامى،مساله نااميدى كه ضد رجاء است و همچنين احساس ايمنى از عذاب‏الهى كه ضد خوف است، به عنوان دو گناه از گناهان كبيره عنوان‏شده است. چنان كه در روايت صحيح نقل شده: «عمروبن عبيد» نزدامام صادق(ع)آمد وعرض كرد: مى‏خواهم گناهان كبيره را كه در قرآن‏ذكر شده بدانم، امام صادق(ع)نوزده گناه برشمرد و براى هر يك ازآنها آيه‏اى از قرآن به عنوان شاهد ذكر كرد، احساس ايمنى ازعذاب الهى و همچنين نااميدى را به عنوان دو گناه از اين نوزده‏گناه برشمرد و چنين فرمود: «بعد از شرك به خدا (دومين گناه‏كبيره) ياس و نوميدى از رحمت‏خدااست، چنان كه خداوند مى‏فرمايد:
«انه لايباس من روح الله الا القوم الكافرون‏» كسى جز مردم كافراز رحمت‏خدا نوميد نشود.
سپس فرمود بعداز آن(يعنى سومين گناه كبيره)احساس ايمنى ازمكر و عذاب خدا است(يعنى عدم خوف از خداست‏چنان كه قرآن مى‏فرمايد: «فلا يامن مكرالله الا القوم‏الخاسرون‏» كسى جز مردم زيانكار از مكر و عذاب خدا ايمن‏نمى‏شود.
موفق و مويد باشيد.

براي قلب سليم

سيد مصطفي علم خواه — Sun, 12 Feb 2012 11:48:00 GMT

چگونه به قلب سليم برسيم علماي اخلاق وعرفان چه راهي پيشنهاد مي كنند كه نامحرم وارد قلب نشوند و محرم دل فقط خدا باشد؟

با تشكر از شما كه با ما در ارتباط هستيد. قبل از هر چيزي بايد به شما تبريك بگوييم كه خواستار رسيدن به قلب سليم هستيد و مي خواهيد محرمتان فقط خدا باشد ، قدر خودتان را بدانيد.
خداوند متعال در قرآن كريم مي فرمايد: «يَوم لا يَنفع مالٌ و لا بَنون اِلاّ مَن أَتَي اللهَ بقلبٍ سَليم»؛
« روزي فرا مي رسد (روز قيامت) كه نه ثروت و نه فرزندان به حال انسان سودمند هستند بلكه تنها «قلب سليم» باعث نجات و رستگاري او مي گردد»
پس تنها عامل سعادت و نيكبختي انسان دستيابي به «قلب سليم»، جان پاك و نفس طاهر، مي باشد
سليم، يعني بسيار سلامت و قلب سليم قلبى است كه از ظلم و تاريكى شرك و گناه سالم باشد (تفسير الميزان، جلد 15)
قلب انسان مانند حوضي است كه رودهاي بسياري به آن مي ريزد. اگر رودها آلوده باشند، حوض را آلوده مي كنند. براى اينكه قلب داراى چنين اوصافى باشد، بايد مورد مراقبت قرار گيرد و صادرات و واردات آن كنترل شود.
از على (ع) پرسيدند: با چه چيزى به اين مقام رسيدي؟ فرمودند: كنت بوّاباً على باب قلبى. من پاسدار قلبم بودم. يعنى همان طور كه براى آب صافى مى گذارند، تا آشغال وارد نشود، آن حضرت نيز مراقب قلب خود، بود تا هر چيزى وارد آن نشود. هر كينه، هر محبت و هر احساسى داخل آن نگردد.
در حديثى ديگر مى خوانيم:«قلبها سه دسته هستند: 1. قلبى مشغول به دنيا و ماديات است، كه گرفتار فشار و رنج است. 2. قلبى مشغول به امر آخرت است و برايش درجاتى بلند است. 3. قلبى مشغول به مولى و خداى خويش است، پس براى اوست دنيا و عقبى و مولاى او». قلب دوم و سوم همان قلب سليم است البته قلب سوم با قلب سليم هماهنگ تر است.
رسيدن به چنين قلبي تلاشى جدّى را مى طلبد، تا قلب به حيات و نشاط برسد. توبه، توسل و نيايش و خيرخواهى زمينه ساز چنين قلبى است. شخصي نقل مي كرد: مرحوم آيت الله العظمي اراكي مجلس روضه اي داشت. جواني در آن مجلس جلو آمد و عرض كرد: سلام عليكم آقا، ( با اهل دل بنشين، با اهل حال نشستن انسان را متحوّل مي كند. اصلاً خبردار نمي شوي ولي با نگاه آنها كارها حل مي شود) بعد ادامه داد: آقا جان به من يك نصيحت و موعظه اي بكنيد. آقا فرمود: شغلت چيست؟ آن شخص جواب داد: شغلم نجّاري است. آقا فرمود: برو براي قلبت درب بساز و آن درب را بسوي حقيقت عالم باز كن. آن جوان هم از اين موعظه زيبا تشكر كرد. سپس خطيبي بالاي منبر رفت و جمله اي گفت كه غوغايي بر پا كرد؛ گفت: آقا ما كه دل نداريم، قلب نداريم؛ چون گناه آن را ويران كرده است و طوفان نفس آن را به خرابه تبديل كرده است؛ ديگر قلبي نمانده است. اول بايد ساختماني باشد تا براي آن دري ساخته شود، اما قلبي نمانده است. انسان بايد به فكر خودش باشد. قلبي كه هر روز شهوت آن را اينطرف و آن طرف كند، هواي نفس آن را به اين طرف و آن طرف بكشاند؛ آن قلب ديگر نمي تواند مركز تجلّي حق و توحيد باشد. بايد اين قلب را تطهير كني. لذا قرآن ميفرمايد: به محضر خداوند قلب سالم بياوريد.
حال پـرسش اسـاسي اين است كه ويژگي هاي «قلب سليم» چيست و راههاي رسيـدن بـه آن چه مي باشد؟ ادامه مطلب...

روش رفتار را سالمندان

سيد مصطفي علم خواه — Sun, 12 Feb 2012 11:46:00 GMT

سلام نحوه سخن گفتن و رفتار با با سالمندان چگونه بايد باشد.ايا احاديث و رواياتي هست كه بعد دنيوي و اخروي اين امر را متذكر شود؟

سالمندان با عمرى تلاش و تجربه به مرحله اى رسيده اند كه نيازمند احترام و محبت هستند. تكريم آنها مصداق تعظيم شعائر اسلامى و موجب تحكيم ارزشها و روابط اجتماعى است. يعنى درست همانطور كه فرزندان در سطوح مختلف سنى نيازهاى روحى متفاوتى دارند و والدين و مربيان در راستاى تربيت و بارورى استعدادهاى آنها بايد از شيوه هاى رفتارى صحيح استفاده كنند, بزرگسالان نيز نيازمند قدردانى و سپاسگزارى از زحمات گذشته خود از سوى فرزندان اطرافيان مى باشند.
در مكتب اسلام، سالخوردگان و سالمندان از موقعيت و جايگاه ويژه اى برخوردارندچنانكه در روايات ما آمده است:
1)-در مورد ارزش معنوى ـ اجتماعى آنان :
رسول خدا(ص) مى فرمايد:« وجود پيران سالخورده باعث بركت و افزايش رحمت و نعمتهاى الهى است.»(نهجالفصاحه،ص222،كلمه ي 1110)
2)-در مورد چگونگي رفتار با آنان:
الف:پيامبر خدا (ص) مي فرمايند:«إنَّ مِن إجلالِي تَوقِيرَ الشَّيخِ مِن اُمَّتي-احترام به سالخورده امّت من ، احترام نهادن به من است .»(منتخب ميزان الحكمه،ح1203412)
ب: در جايي ديگر مي فرمايند(ص):« إنَّ مِن تَعظيمِ جَلالِ‏اللّه عز و جل كَرامَةَ ذي الشَّيبهِ ، وحامِلِ القُرآنِ ، والإمامِ العادِلِ -احترام نـهادن بـه ريـش سـفيد و قـرآن دان و پيشواى دادگر ، بزرگداشت جلال و شكوه خداوند عز و جل است .»(منتخب ميزان الحكمة،ح 384)
ج: حضرت مي فرمايند(ص):«من اجلال الله, اجلال ذى شيبه المسلم- بزرگداشت و گراميداشت سالخورده مسلمان، بزرگداشت خداست»(كافي،ج2،ص165)
د: امام صادق (عليه‏السلام) مي فرمايند :«َظِّمُوا كِبارَكُم وصِلُوا أرحامَكُم-بزرگسالان خود را احترام كنيد و صله ارحام به جاى آوريد .»(الكافي،ج2، ص165) ادامه مطلب...